Evelyne de Jong depressie
Bewuste levensstijl,  Persoonlijk

Depressie? Dit doet het met mij!

De laatste paar weken heeft de Rijksoverheid een mooie campagne gelanceerd. Door ‘hey, het is oké’, heb ik besloten om jou te vertellen over mijn depressie. Hoe mijn depressie is ontstaan, wat het met mij deed en hoe je anderen met depressie kunt helpen.

Depressie.. Het is nogal wat!

Wist jij dat 800.000 mensen in Nederland lijden aan een depressie. Slik. Ja, dat is nogal wat! Afgelopen weken is er veel aandacht aan besteed vanuit de Rijksoverheid en ik vond het hoog tijd om daarom mijn verhaal met jou te delen. Ook ik ben een van die 800.000 die lijd aan een depressie.

Lang heb ik dit gegeven voor mij gehouden, omdat ik het lastig vond om te delen. Ik ben al jaren in therapie, toch hield ik mijn depressie het liefste voor me. Bang voor de reactie van vrienden, familie, collega’s en werkgevers. Herkenbaar voor velen denk ik!?

Het voelde vooral lastig om te delen, omdat ik in het verleden, wanneer ik mijn verhaal deed, vaak het gevoel had dat ik niet serieus werd genomen. Zo heb ik ooit van een leraar op de middelbare school de reactie gekregen dat het allemaal wel goed zou komen. Op school wisten ze niet hoe ze moesten reageren. Daar heb je dus echt niks aan als opgroeiende puber.

Ook heb ik meegemaakt dat iemand in mijn vriendengroep een zware depressie had en hier werd nogal ‘vreemd’ op gereageerd. Ik deelde om deze reden niet dat ik ook depressief was op dat moment. Velen wisten niet wat ze ermee aan moesten. Deze persoon met rust laten of juist het gesprek aan gaan? Of die persoon zelf laten uitzoeken hoe van de depressie af te komen?

Al op jonge leeftijd werd het advies gegeven om aan mijn depressie te werken met een psycholoog of psychiater. Dit advies kwam vooral van mijn familie vandaan, terwijl ik hun steun eigenlijk op dat moment het meest nodig had. Een veilige omgeving waar je je verhaal aan kwijt kan als het even niet lekker gaat om welke reden dan ook. Het was zo fijn geweest als er werd geluisterd zonder oordeel. Dat had voor mij echt zoveel uitgemaakt op dat moment!

De oorzaak van mijn depressie

Mijn depressie komt voort uit veel verschillende dingen. Het is niet zomaar iets dat is aan komt waaien, al is de een er wel meer ‘vatbaar’ voor dan de ander. Wat ik je nu ga vertellen is echt mega persoonlijk en lastig voor mij. Ik weet namelijk niet hoe jij hierop gaat reageren, maar ik vind het belangrijk om iets open te breken en daarom doe ik het toch. Voor mezelf, omdat het buiten mijn comfortzone is, maar ook zodat je beter begrijpt wat er in mijn koppie omgaat.

Ik ben heel veel gepest op de basisschool en middelbare school, omdat ik nooit iets doe of zeg waar ik zelf niet achter sta. Ik viel daardoor dikwijls buiten de groep. Dit zorgde ervoor dat ik het gevoel had dat ik nergens bij hoorde en dit gaf echt een deuk in mijn zelfvertrouwen.

Daarnaast wist ik al op jonge leeftijd dat ik biseksueel ben en dat werd nooit echt geaccepteerd door mijn omgeving. De eerste keer dat ik het vertelde, aan mijn moeder, werd ik uitgelachen. Ze dacht dat ik een grapje maakte en het een fase was.

Wanneer je het leven niet meer ziet zitten

Thuis ging het niet soepel. Ik zorgde lange tijd voor mijn jongere broertje en het huishouden, waardoor ik weinig tijd voor mezelf, hobby’s en school over hield. Waardering hiervoor was er ook niet. Het was meer een ‘moetje’, want dat heb je tenslotte voor familie over.. Ik spijbelde veel, omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Het gevoel had dat ik het er met niemand in mijn veilige omgeving over kon hebben. Ik kwam in een zwart gat terecht.

In deze tijd voelde ik me vooral heel leeg, had geen zin meer om te leven, voelde me altijd angstig, machteloos en had een gebrek aan zelfvertrouwen. Ik boorde mezelf in die tijd volledig de grond in. Dacht dat niemand van mij hield of om mij gaf. Ik vertrouwde niet meer op mijn eigen kunnen. Het voelde in die tijd het makkelijkst om er een eind aan te maken. Heftig om dit zo op te schrijven, maar dit is echt wat er lange tijd in mij om ging. Dit is wat depressie met je kan doen.

En toen veranderde er wat

Toen ik op mijn 21ste met mijn HBO studie begon, begon er geleidelijk aan iets te veranderen. Ik koos ervoor om echt aan mezelf te gaan werken en om mezelf serieus te nemen. Iets langer dan een jaar geleden kreeg ik een burn-out met daar bovenop ook weer een depressie. Ik besloot om de oorzaak van mijn depressie en burn-out aan te pakken en serieus te luisteren naar mijn lichaam en geest.

Met behulp van autonomie groepstherapie, kan ik nu eindelijk zeggen dat ik mezelf stukje bij beetje meer accepteer zoals ik ben. Dit omdat ik heb geleerd dat ik mijn gevoelens mag delen, dat deze gevoelens er mogen zijn en ik goed ben zoals ik ben.

Wat mij ook helpt is om te weten dat je niet de enige bent die last heeft van depressie (en burn-out). Daardoor is het veel makkelijker om er over te kunnen praten. Door te praten krijg ik de kans om dingen te verwerken en om ze van een andere kant te kunnen bekijken. Sinds ik ben gaan praten, merk ik dat ik bijna niet meer altijd in dat zwarte gat leef. En dat is zo’n fijn gevoel dat ik iedereen gun!

Ik wil afsluiten met: depressie is niet iets om mee te sollen. Neem het serieus. Help door te luisteren, een arm om iemand heen te slaan of om zelf ook open te zijn over wat er in jouw leven speelt. Of zoals mijn vriend doet, geef af en toe een kieteldood. Niet alles hoeft zo zwaar en somber te zijn! Vaak doet humor ook veel goed. En hey, het is oké om erover te praten. 

8 Reacties

  • Grace

    Lieve Evelyne, goed dat je hier nu open kan en wil zijn. Tijd om de taboe’s te doorbreken! Ik vind het dapper en mooi dat je jouw verhaal doe en ik weet zeker dat veel zich erin zullen herkennen. Dikke knuffel voor jou (en iedereen die kamt met een depressie).

    • ButtercupSisters

      Hi Grace! Dankjewel voor je lieve woorden. Ik ben het daar helemaal mee eens. Heb het lang genoeg voor mezelf gehouden en ik hoop dat met mijn verhaal ik iemand een steun in de rug kan zijn. En die knuffel is much appreciated <3!

  • Gabrielle

    Jeetje Evelyn, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hierop moet reageren toch wil ik graag reageren.
    Ik vind het stoer dat je dit verhaal zo open deelt. En knap dat je toch bent doorgegaan en stapje voor stapje uit die depressief kunt komen.
    Als je ooit een arm om je heen nodig hebt, let me know!

    • ButtercupSisters

      Hi Gabrielle! Dat snap ik helemaal en dat geeft helemaal niet. Dat jij een berichtje stuurt, dat vind ik ontzettend lief! Ik ben stiekem ook heel trots op mezelf dat ik blijf vechten. Dikke knuffel voor jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: